บทที่ 12

เดรเวน

แสงอรุณรุ่งสีซีดส่องลอดผ่านรอยร้าวของศิลาโบราณแห่งขากรรไกรเหล็ก ขณะที่ข้าก้าวเดินไปตามโถงทางเดินอันคดเคี้ยว เสียงฝีเท้าแต่ละก้าวดังก้องสะท้อนในความเงียบงันอันน่าอึดอัด

เมื่อข้าก้าวลงบันไดขั้นสุดท้ายสู่ห้องโถงที่ลึกที่สุด ความทรงจำพลันถาโถมเข้าใส่ราวกับกระแสคลื่นที่มิอาจต้านทานได้อีกต่อไป ข้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ